অসমীয়া সংস্কৃতি বুলিলে কি বুজা? অসমৰ ধৰ্ম, পৰম্পৰা, আৰু বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ সমন্বয়

অসমীয়া সংস্কৃতি বুলিলে কোনো এটা বিশেষ জাতি বা গোষ্ঠীৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰক নুবুজায়, বৰঞ্চ ই হ’ল অসমত বাস কৰা বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মিলনত গঢ়ি উঠা এক বিৰাট সমন্বয়ৰ সংস্কৃতি। মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰেই অসমীয়া সংস্কৃতিও বিশাল আৰু গভীৰ। অতীজৰে পৰা অসমলৈ বিভিন্ন দিশৰ পৰা বিভিন্ন মানৱ প্ৰবাহৰ আগমন ঘটিছে। অষ্ট্ৰিক, মংগোলীয়, দ্ৰাবিড় আৰু আৰ্য—এই চাৰিটা প্ৰধান ধাৰাৰ সংমিশ্ৰণত এক নতুন ৰূপত অসমীয়া সংস্কৃতিয়ে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে।

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন। কামৰূপ-প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আহোমৰ ৰাজত্বকাললৈকে এই সংস্কৃতিয়ে বিভিন্ন পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে গতি কৰিছে। এই সংস্কৃতিৰ মূল ভেটি হ’ল কৃষি। কৃষিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই ইয়াৰ লোক-উৎসৱ, লোক-বিশ্বাস আৰু লোক-জীৱন গঢ়ি উঠিছে। শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় আন্দোলনে অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ এক বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন আনিছিল। এই আন্দোলনে অসমীয়া সাহিত্য, সংগীত, নাট (অংকীয়া নাট), নৃত্য (সত্ৰীয়া নৃত্য) আৰু সামাজিক সংহতিলৈ এক নতুন দিশ দিছিল।

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰধান স্তম্ভসমূহ:

১. উৎসৱ-পাৰ্বন:

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ হ’ল বিহু। বিহু তিনিটা— ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু, কাতি বিহু বা কঙালী বিহু আৰু মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু। এই তিনিটা বিহুৱে কৃষি চক্ৰৰ তিনিটা বিশেষ পৰ্যায়ক সূচায়। ইয়াৰ উপৰিও জনগোষ্ঠীয় উৎসৱসমূহ যেনে— বড়োসকলৰ বাগুৰুম্বা আৰু বৈশাগু, মিচিংসকলৰ আলি-আই-লিগাং, কাৰ্বিসকলৰ কাৰ্বি চমাংকান আদিৰ সমাহাৰত অসমীয়া সংস্কৃতি পৰিপূৰ্ণ।

২. ভাষা আৰু সাহিত্য:

অসমীয়া ভাষা এই সংস্কৃতিৰ মূল সংযোগকাৰী মাধ্যম। সংস্কৃতৰ পৰা উদ্ভৱ হ’লেও ইয়াৰ ওপৰত তিব্বত-বৰ্মী আৰু টাই ভাষাৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱ আছে। ‘চৰ্যাপদ’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধুনিক সাহিত্যলৈকে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল অত্যন্ত চহকী। শংকৰদেৱৰ কীৰ্তন-দশম, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাহিত্য সম্ভাৰ আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সৃষ্টিৰাজিয়ে অসমীয়া সংস্কৃতিক এক অনন্য মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে।

৩. নৃত্য আৰু সংগীত:

সত্ৰীয়া নৃত্য ভাৰতৰ আঠটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ভিতৰত অন্যতম। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিক এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ কলা-কৌশল দি থৈ গৈছে। ইয়াৰ উপৰিও বিহু নৃত্য, ওজাপালি, ঝুমুৰ নৃত্য আৰু বিভিন্ন লোকগীত (যেনে— গোৱালপৰীয়া লোকগীত, কামৰূপী লোকগীত, টোকাৰী গীত) অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অমূল্য সম্পদ।

৪. খাদ্য সম্ভাৰ:

অসমীয়া খাদ্যাভ্যাস সৰল আৰু স্বাস্থ্যসন্মত। ভাত অসমীয়াৰ মূল আহাৰ। খাৰ, টেঙা মাছৰ জোল, বাঁহ গাজৰ আঞ্জা, তিল পিঠা, ঘিলা পিঠা, সান্দহ আৰু দৈ-চিৰা অসমীয়া পাকঘৰৰ অপৰিহাৰ্য অংশ। তামোল-পাণ অসমীয়া সমাজৰ সন্মান আৰু আতিথ্যৰ প্ৰতীক।

৫. সাজ-পাৰ আৰু শিল্পকলা:

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ পৰিচয় ইয়াৰ বস্ত্ৰ শিল্পৰ পৰা পোৱা যায়। মুগা, পাট আৰু এৰী কাপোৰৰ বাবে অসম বিশ্ববিখ্যাত। গামোচা অসমীয়া জাতিৰ আৱেগ আৰু স্বাভিমানৰ প্ৰতীক। হস্তশিল্পৰ ক্ষেত্ৰত বাঁহ-বেতৰ কাম, কাঁহ-পিতলৰ শিল্প (হাজো আৰু সৰ্থেবাৰীৰ), মৃৎশিল্প আৰু মুখাশিল্পই অসমৰ নাম উজলাই ৰাখিছে।

সমন্বয়ৰ সংস্কৃতি:

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল ইয়াৰ উদাৰতা। ইয়াত হিন্দু, মুছলমান, শিখ, বৌদ্ধ আদি সকলো ধৰ্মৰ লোকে নিজৰ ধৰ্ম পালন কৰিও অসমীয়া হিচাপে পৰিচয় দিয়ে। আজান ফকীৰৰ জিকিৰ আৰু হিন্দুসকলৰ ধৰ্মীয় গীতৰ মাজত এক গভীৰ সামঞ্জস্য দেখা যায়। আহোম ৰজাসকলে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীক একত্ৰিত কৰি যি ‘বৰ অসম’ৰ ভেটি গঢ়িছিল, তাৰ ফলেই হ’ল আজিৰ এই মিশ্ৰিত সংস্কৃতি।

সাম্প্ৰতিক গোলকীকৰণৰ যুগত অসমীয়া সংস্কৃতি কিছু প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে যদিও ইয়াৰ শিপা অতি গভীৰ। আধুনিকতাৰ লগত খোজ মিলাই আমাৰ সাজ-পাৰ, খাদ্য আৰু গীত-মাত বিশ্ব দৰবাৰত জিলিকি উঠিছে। কিন্তু আমাৰ দায়িত্ব হ’ল এই অমূল্য ঐতিহ্যক বিকৃতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা। অসমীয়া সংস্কৃতি কেৱল অতীতৰ গৌৰৱ নহয়, ই হ’ল আমাৰ বৰ্তমানৰ পৰিচয় আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰেৰণা। এই সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰসাৰেই প্ৰতিজন অসমীয়াৰ পৰম কৰ্তব্য।